Jan I Olbracht
Ojcem Jana I Olbrachta był Kazimierz Jagiellończyk. Olbracht władzę jako król sprawował w latach od tysiąc czterysta dziewięćdziesiątego drugiego do tysiąc pięćset pierwszego roku. w dzieciństwie i młodości jego nauczycielem był znany historyk oraz kronikarz Jan Długosz. Uchodził za niezwykle utalentowanego ucznia. Opanował sztukę płynnego porozumiewania się po polsku - wszak z pochodzenia Polakiem nie był, za matkę miał Niemkę, a za ojca Litwina. Z Władysławem II Jagiellończykiem, swoim bratem sprawującym funkcję czeskiego króla, toczył przez pewien okres walkę o koronę węgierską, aczkolwiek nie udało mu się jej zdobyć. W pierwszych latach swojego panowania w Polsce nadał szlachcie kolejne przywileje - tym razem piotrkowskie. Prowadził wojnę z Turkami, jednakże zakończoną sromotną dlań klęską, co również pociągnęło za sobą bardzo nieprzyjemne dla Polski konsekwencje polityczne. Olbracht zasłynął z tego, iż jego dwór był bardzo liczny. Również za jego panowania uformował się walny sejm.